ΜΚ

Τρέλα, γλυκύτητα και μια δόση από μπαχαρικό.
Έτσι είναι.. Έτσι τη γνώρισα.
Δε κρατούσε τα λόγια της, έλεγε αυτό που ήθελε. Και έδειχνε αυτό που ήθελε.
"Θέλω τα παιδιά της" ήταν η πρώτη κουβέντα που είπα σε φίλο μου.
Η τελευταία ήρθε σε μία συναυλία σε ένα υπόγειο όταν μια γνωστή μου με ρώτησε πως και είμαι ακόμα Ελλάδα, "Ερωτεύτηκα" απάντησα. Κι αυτό μου δημιούργησε ένα χαζό χαμόγελο για κάμποσα λεπτά. Γέλασε κι εκείνη με την έκφραση μου.
Και ήξερα πως εκείνη που ερωτεύτηκα ήταν ακριβώς πίσω μου και ήμουν στα σύννεφα που συνέβαινε αυτό. Ήμουν ευτυχισμένος. Ήξερα πως ο άνθρωπος που βρισκόταν σε απόσταση μισού μέτρου πίσω μου ήταν όλα όσα μου αρκούσαν για να είμαι γεμάτος και πως μαζί του έχω τόσα να κάνω τα χρόνια που θα έρχονταν. Ήξερα πως σε κοντινό χρόνο θα κάναμε κίνηση να μείνουμε μαζί γιατί θέλαμε να είμαστε μαζί, γιατί ο χρόνος όπως ήταν τώρα για τον καθένα μας δεν αρκούσε. Ήξερα πως θέλω να είμαστε μαζί σε ό,τι κι αν έρθει, ο ένας δίπλα στον άλλον.
Δεν είμαι ο πιο εύκολος άνθρωπος, όμως αν κάτσεις με ειλικρίνεια και ηρεμία και μου μιλήσεις θα τα αφήσω όλα για να σε ακούσω. Αν όχι, τότε θα προσπεράσω.
Κι εκείνη επίσης.
Πολλά τα λάθη και τα νεύρα και λίγες οι προσπάθειες ήρεμης και ήσυχης προσέγγισης.
Ένα χαμόγελο αρκούσε να τα αλλάξει όλα, αλλά δεν έβγαινε πάντα. Μία αγκαλιά το ίδιο.
Ακόμα περισσότερες οι παρεξηγήσεις και η απουσία εξηγήσεων για τι εννοεί και θέλει ο καθένας δε βοηθήσανε να στρώσουνε τα πράγματα.
Τα κλάματα ήρθανε κι αυτά στο τέλος.
Αυτόν τον άνθρωπο τον αγαπώ, τον εκτιμώ και τον θαυμάζω.
Δεν είναι τέλειος -οπώς κανένας-, όμως εμένα κάθε φορά που μου μιλάει ή μου στέλνει μήνυμα είναι σαν να μου λένε πως μου φέρανε ένα δώρο και νιώθω όπως τα μικρά παιδιά.
Πλημμύρα συναισθημάτων, αγωνία για το τι θα πει/γράψει μετά... Δεν μπορώ να το περιγράψω, δε μου έχει συμβεί τόσο έντονα άλλη φορά. Ίσως είναι που βλέπω τα πράγματα αλλιώς σε αυτήν την περίοδο της ζωής μου.
Δεν μπορώ να κάνω και πολλά τώρα που φεύγει, μόνο να γράψω... Να προσπαθήσω να μειώσω το αίσθημα απώλειας.
Δεν τα καταφέρνω να μη γίνομαι ο φορτικός τύπος που θα στείλει ένα μήνυμα για να επιτύχει επικοινωνία. Ούτε εκείνος που θα πει "δε θα σε ενοχλήσω" και θα προσπεράσει.
Τα συναισθήματα μου ήταν πάντα στα άκρα, όλα στο "πολύ" και στο "πάρα πολύ", εδώ όμως ήταν και είναι ακόμη πιο πάνω.
Όχι γιατί φεύγει, αλλά γιατί από την αρχή με έκανε να νιώσω έτσι για εκείνη. Από την πρώτη στιγμή κατάφερε να με κάνει να αισθανθώ πως έχω έναν ξεχωριστό συνομιλητή που σπάνια συναντάει κανείς ακόμα κι αν αυτά που λέγαμε δεν είχαν κάποια ειδική βαρύτητα.
Αυτό που θυμάμαι χαρακτηριστικά από εκείνη τη νύχτα ήταν το κρύο κι εκείνο το λαμπερό πρόσωπο πίσω από ένα μπουκάλι μπύρας που το μισοέκρυβε αλλά δεν έπαυα να το χαζεύω και να προσπαθώ να ακούσω ό,τι έλεγε.