Για εσένα ΜΚ

μαζί σου θέλω να κάνω πραγματα κι εσύ επίσης, μου το έδειξες εχθές ...σου ξέφυγε καθώς μου περιέγραψε το πώς πώς πέρασες στο ταξίδι σου μη τρομάζεις με το παραμικρό, μπορείς να μου μιλάς για ό,τι συμβαίνει με ηρεμία και θα βρούμε λύση περάσαμε αρκετό καιρό χώρια και η προσπάθεια τώρα δεν κουβαλάει και δεν έχει σκοπό να αναπαράγει λάθη που καναμε μαζί σου θέλω να 'μαι...

και μπορώ και την βλέπω πιο συχνά πια και το λατρεύω αυτό να περπατάω δίπλα της, να της μιλάω, να βγαίνω για φαγητό μαζί της τη σκέφτομαι, τη σκέφτομαι πολύ

κι αυτή μου είχε λείψει...  η χροιά της όταν αστειεύεται, όταν γελάει, όταν μιλάει μόνη της

Μου έχει λείψει να μπορώ να την κοιτάζω για ώρα, να χαζεύω το πρόσωπό της, τις κινήσεις της, τις εκφράσεις της, το περπάτημά της. Κι εχθές μπόρεσα... για ώρες. 

Τη συνάντησα τυχαία τις τελευταίες 3 μέρες δύο φορές και χαμογελούσε. Μου είχε λείψει αυτό από το πρόσωπό της, και η χροιά της φωνής της όταν γελάει. Πραγματικά χάρηκα, είχα μάλλον ανάγκη να τη δω έτσι ξανά, με το πρόσωπό της να λάμπει.

Έξυπνη, ανέμελη, χαμογελαστή και με όρεξη. Είναι αδύνατον να επικοινωνήσεις με άνθρωπο που δε σε καταλαβαίνει ή δεν καταλαβαίνει αυτά που λες. Σίγουρα πάντα κάτι δε θα είναι κατανοητό ακόμα και στους κοντινότερους μας αλλά αυτό είναι ένα μικρό ποσοστό στην καθημερινότητά μας. Όμως στην επικοινωνία υπάρχουν πολλά περισσότερα, μπορείς από τον τόνο της φωνής του άλλου να σταματήσεις μια κουβέντα που μόλις τώρα ξεκινάς, να στρίψεις σε αυτόν τον δρόμο κι όχι στον άλλον, να φροντίσεις για το πρόγραμμα της επόμενης ημέρας. Μπορείς από το βλέμμα να καταλάβεις τι απασχολεί τον άνθρωπο δίπλα σου. Κι εκείνη έχει αυτά τα χαρακτηριστικά. Το πρωινό ξύπνημα δίπλα της ήταν σαν να βρίσκεσαι σε μια αυλή στο τέλος της άνοιξης με αρχές καλοκαιριού που ξυπνάς και θες να αδράξεις τη μέρα γνωρίζοντας πως όλα θα είναι όμορφα και δε θα υπάρξει κάτι να σου χαλάσει τη διάθεση όποιο σχέδιο κι αν προκύψει. Το χαμόγελο δεν είναι έκφραση μόνο των χειλιών αλλά ολόκληρου του προσώπου και σε εκείνη το καταλάβα...

Δε θα σε παρεξηγήσει ποτέ κανείς που τρέχεις, αλλά μην αφήνεις πράγματα πίσω επειδή κάτι νωρίτερα δεν το πρόλαβες όπως το πρόλαβαν άλλοι. Έχεις πάντα κάτι που δεν έχουνε οι άλλοι, τον εαυτό σου και τους γύρω σου. Μην σκορπάς τις ευκαιρίες σου για χάρη του χρόνου, δεν είναι καν μια έννοια που αντιλαμβανόμαστε άμεσα. 

Δεν επιλέγεις κάποιον να είναι δίπλα γι' αυτό που θα είναι, αλλά γι'αυτό που είναι.  Γι'αυτό που είναι όσο τον γνωρίζεις και γι'αυτό που γίνεται μέρα με τη μέρα. Είναι tricky, κάτι σαν "γίνε αυτό που είσαι". Και μάλλον αυτό είναι το πιο σημαντικό post ανάμεσα σε όλα μέχρι τώρα και στα επόμενα.

Κι ο κόσμος προχωράει, κι εσύ δε θέλεις πάντα. Προχωράς φυσικά και το κάνεις με χαρά και όρεξη, απλά δεν προχωράς σε όλους τους τομείς αμέσως, κρατάς έναν εκεί που τον είχες γιατί λατρεύεις αυτό που είχες και συνεχίζεις να το θέλεις. Όχι με μια χαζή θρησκευτικότητα αλλά από αγάπη, ενδιαφέρον και φυσικά επιλογή. Το χαμόγελο, η αγκαλιά, η τρυφερότητα και το χασμουρητό. Το βλέμμα, το περπάτημα, το χοροπηδητό πάνω κάτω και ένας μορφασμός. Όλα αυτά δεν είναι απλώς εξωτερικοί παράγοντες όταν ξέρεις τον άλλον, είναι χαρακτηριστικά του εαυτού του για εσένα που έχεις σταθεί δίπλα για μεγάλο διάστημα. Είναι ιδέες και απόψεις, σκέψεις και προβληματισμοί, είναι αποφάσεις και πρωτοβουλίες.

Κάποιοι δε μπορούμε τις "ασαφείς" απαντήσεις. Θέλουμε ξεκάθαρες δηλώσεις γιατί δε λειτουργούμε διαφορετικά. Το συναίσθημα δεν είναι κακός σύμβουλος, είναι παράγοντας ωστόσο λάθους κάποιες φορές. Την αγάπησα και την αγαπώ και αν γυρνούσε και μου πρότεινε το χέρι της, θα το έπιανα και θα συνέχιζα. Ήμουν έτοιμος για όλα όσα θέλαμε και είχαμε πει, αλλά δεν το κατάλαβε γιατί αγχώθηκε από το περιβάλλον της. Έτσι διάλεξα τον χειρότερο τρόπο να το τερματίσω, να την αναγκάσω να μου επιτεθεί και να μου πει πως δε θέλει να της ξαναμιλήσω ποτέ. Έτσι θα ησύχαζα. Ο κόσμος όμως γύρω προχωράει και παρά τον πόνο επανέρχεται. Είμαι πολύ καλύτερα από άλλες φορές, είμαι όμως πολύ χειρότερα όσον αφορά τον άνθρωπο που έχασα και την περίοδο που τον έχασα.     

Δεν μπορείς να δεχτείς αυτό που δεν "βλέπεις"  Όμως κάποιες φορές μπορείς να το διαχειριστείς. Οι συμβατικοί κανόνες και η ελευθερία σε "αναγκάζουν" να το κάνεις. Νιώθεις να πνίγεσαι, νιώθεις πως ο χώρος μικραίνει και χάνεις την ελπίδα. Πόσες φορές μπορείς να το νιώσεις στη ζωή σου αυτό; Πόσες φορές να πας παρακάτω; Μπορείς να πας παρακάτω; Υπάρχουν στιγμές που δε μπορείς. Από όλες τις "συμβάσεις" στην ανθρώπινη κοινωνία πολλές δεν άντεξα, με τις περισσότερες πάλεψα και τις αποδέχτηκα όμως με μία δε μπορώ να τα βγάλω πέρα. Και τώρα στην περίοδο της ζωής μου που βρίσκομαι που όλα αρχίζουν να μορφοποιούνται προς τα εκεί που δύναμαι να τα φέρω η "σύμβαση" της συντροφικής ερωτικής σχέσης είναι που με καθηλώνει. Ανέκαθεςν την εξέταζ, είτε πάνω μου είτε σε άλλους.  Το μέγεθος της είναι το μεγαλύτερο ανάμεσα σε όλες. Μπορεί να σκοτώσει και να αναστήσει, να νεκρώσει και να ακρωτηριάσει μέχρι και να δημιουργήσει και να αναπτύξει. Αλλά το δέος προς ...

δοκίμασα πολλές φορές να γράψω κάτι σε αυτήν την ανάρτηση αλλά μόνο το παρόν βγήκε με άνεση