Εκεί

Και προσπάθεια έγινε... κι από τις δυο μεριές.
Όμως η μία ήξερε τι ήθελε κι άλλη όχι.
Και πάνω κάτω τα συναισθήματα, κι ελπίδα να ανασαίνει για λίγο και να πνίγεται μετά.
Σκοπός είναι να πας μπροστά, όχι να βιάζεις τις καταστάσεις γιατί δεν μπορείς να δεις πιο πέρα από τον εαυτό σου -όχι από εγωισμό αλλά από φόβο- και να τραβάς στον βυθό αυτόν που δε θέλει να κολυμπήσει, αυτόν που δεν ξέρει να κολυμπήσει.
Το να τα  θέλεις όλα επειδή δεν ξέρεις τι θέλεις είναι στραβό. Ζυγιάζεις, μετράς και πας. Πας και παίρνεις αυτό που θες. Όχι αυτό που νομίζεις πως θέλεις και ετοιμάζεσαι να προτάξεις μια δικαιολογία για να αισθανθείς καλά όταν θα το αφήσεις πίσω, ίσα ίσα για να μην παραδεχθείς στον εαυτό σου πως δεν αισθάνεσαι καλά μαζί του και πάλι.
Όταν το πλαίσιο αλλάζει προσαρμοζόμαστε, δεν αλλοιωνόμαστε, δεν αλλάζουμε από αυτό που είμαστε. Εκεί μπορείς να δεις το σφάλματα, τα λογικά/άλογα -και παιδαριώδη- άλματα/σφάλματα.
Εκεί παίρνεται μια απόφαση.