who and why (part 1)

Έξυπνη, ανέμελη, χαμογελαστή και με όρεξη.

Είναι αδύνατον να επικοινωνήσεις με άνθρωπο που δε σε καταλαβαίνει ή δεν καταλαβαίνει αυτά που λες. Σίγουρα πάντα κάτι δε θα είναι κατανοητό ακόμα και στους κοντινότερους μας αλλά αυτό είναι ένα μικρό ποσοστό στην καθημερινότητά μας. Όμως στην επικοινωνία υπάρχουν πολλά περισσότερα, μπορείς από τον τόνο της φωνής του άλλου να σταματήσεις μια κουβέντα που μόλις τώρα ξεκινάς, να στρίψεις σε αυτόν τον δρόμο κι όχι στον άλλον, να φροντίσεις για το πρόγραμμα της επόμενης ημέρας. Μπορείς από το βλέμμα να καταλάβεις τι απασχολεί τον άνθρωπο δίπλα σου. Κι εκείνη έχει αυτά τα χαρακτηριστικά.

Το πρωινό ξύπνημα δίπλα της ήταν σαν να βρίσκεσαι σε μια αυλή στο τέλος της άνοιξης με αρχές καλοκαιριού που ξυπνάς και θες να αδράξεις τη μέρα γνωρίζοντας πως όλα θα είναι όμορφα και δε θα υπάρξει κάτι να σου χαλάσει τη διάθεση όποιο σχέδιο κι αν προκύψει.

Το χαμόγελο δεν είναι έκφραση μόνο των χειλιών αλλά ολόκληρου του προσώπου και σε εκείνη το καταλάβαινες από τα μάτια - σε όλους είναι χαρακτηριστικό αυτό - αλλά στα δικά της ακόμη περισσότερο, είναι πιο παιχνιδιάρικα και ζωηρά από κάθε άλλον άνθρωπο που έχω γνωρίσει.

Η όρεξη της ήταν ΜΕΓΑΛΗ, δεδομένων και των συνθηκών, τόσο για φαγητό :P όσο και να κάνει πράγματα. Δεν είναι ότι είχε  πάντοτε τις ιδέες του τι να κάνουμε, αλλά είχε όρεξη να κάνουμε πράγματα μαζί.